Otwieramy archiwum…
Programy w realizacji
Każdą inicjatywę prowadzimy w jawnych fazach: od koncepcji, przez przygotowanie i pilotaż, aż po szeroką dostępność.
To nie są jednorazowe akcje — to elementy trwała infrastruktura społeczna, którą fundacja konsekwentnie buduje. Specyfikacje techniczne opisują projektowane parametry, nie wyniki historyczne.
Inicjatyw programowych
7
I·01 Cyfrowa Historia · I·02 eUrzędnik · I·03 Rekonstrukcja · I·04 Mówiące Archiwum · I·05 Drewno · I·06 Polonia · I·07 Mała Ojczyzna
Faz realizacji
4
koncepcja → przygotowanie → pilotaż → oferta otwarta
Pierwsze dokonania
od 2024
rekonstrukcja fotografii · pakiet standardów · konsultacje z partnerami
Program digitalizacji lokalnego dziedzictwa
Lokalne archiwa parafialne, gminne i prywatne zawierają dziesiątki tysięcy zdjęć i dokumentów, do których współczesny mieszkaniec nie ma dostępu. Materiały starzeją się, część bezpowrotnie znika.
Platforma cyfryzacji jednostek samorządu terytorialnego
Urzędy nadal pracują z papierem, fragmentarycznymi systemami i podpisami ręcznymi. Asystenci AI z chmury są niedopuszczalni dla danych obywatelskich. Brak narzędzia, które łączy ergonomię z bezpieczeństwem.
Kolorowanie i renowacja archiwów fotograficznych
Zniszczone, wyblakłe lub czarno-białe zdjęcia są emocjonalnie martwe dla młodszych pokoleń. Tradycyjna renowacja w studiu kosztuje setki złotych za sztukę i trwa dniami.
Świadkowie historii nagrywani i transkrybowani
Pokolenie świadków historii odchodzi szybciej niż jesteśmy w stanie ich nagrać. Tradycyjne wywiady wymagają wielu godzin pracy nad transkrypcją. Większość gmin, parafii i bibliotek nie ma zasobów, by systematycznie utrwalać świadectwa lokalne.
Inwentaryzacja drewnianego dziedzictwa metodą fotogrametrii 3D
Drewniane kościoły, cerkwie, chaty, młyny i wiatraki znikają z polskiego krajobrazu — pożar, gnicie, rozbiórka. Inwentaryzacja konserwatorska jest powolna i dotyczy głównie zabytków rejestrowanych. Reszta — bezpowrotna strata.
Mobilne studio rekonstrukcji dla archiwów polskiej diaspory
Polska diaspora — szacunkowo 10–12 milionów osób w pięciu największych skupiskach (USA, Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Australia) — gromadzi największe poza krajem zasoby pamięci historycznej: XIX-wieczne archiwa parafii polonijnych, dokumenty stowarzyszeń kombatanckich, pamiątki sierpniowe i powstańcze rodzin emigracyjnych, prywatne kolekcje fotograficzne pokoleń wojennych. Większość tych zasobów jest rozproszona po prywatnych domach, niezabezpieczona cyfrowo, zagrożona bezpowrotnym zatarciem wraz z odejściem najstarszego pokolenia świadków historii. Centralne archiwa polskie nie mają obecnie żadnego systematycznego sposobu dotarcia do tych zasobów.
Cyfrowy atlas konkretnej gminy
Tożsamość gminna w polskiej kulturze istnieje od stuleci, ale w XXI wieku jest rozproszona po pięciu-siedmiu niezależnych źródłach: pamięć ustna starszych mieszkańców (nigdzie niezapisana), archiwum parafii (papierowe, w piwnicy probostwa), gablota gminnego muzeum (czynna 4 godziny tygodniowo), kronika szkoły, prywatne albumy fotograficzne rodzin, lokalne wydawnictwa w niewielkim nakładzie, gminna strona internetowa z fragmentem zakładki „Historia”. Nie istnieje jedna przestrzeń cyfrowa, w której dziecko z klasy IV, gość weekendowy, powracający emigrant czy badacz akademicki znalazłby spójną, weryfikowalną, multimedialną opowieść o konkretnym miejscu. Skutek: tożsamość małych ojczyzn z roku na rok blednie szczególnie wśród młodzieży.
Jawna metoda pracy
Każda inicjatywa ma jawnie oznaczoną fazę — od koncepcji, przez przygotowanie i pilotaż, aż po dostępność programową. Specyfikacje techniczne opisują projektowane parametry, nie wyniki historyczne. Tak budujemy zaufanie: instytucja, samorząd ani partner naukowy nie powinien zgadywać, na jakim etapie jest dany program.
Otwarty nabór partnerów
Jeśli reprezentujesz gminę, szkołę, archiwum, bibliotekę, dom kultury albo organizację społeczną — porozmawiajmy. Pierwsze tury pilotażowe realizujemy w modelu non-profit, część kosztów współfinansujemy z grantów i partnerstw.
